رفتار حضرت محمد(ص) با دوستان

سه شنبه 5 دی 1391
 امام حسین(ع) فرمود از پدرم رفتار آن حضرت را با دوستان و همنشینان سوال کردم فرمود:

پیامبراکرم(ص) همیشه خوشرو و خوشخو و نرم بود و خشن و درشت خو و فحاش و عیب جو نبود . کسی را زیاد مدح نمی کرد و از چیزی که به آن میل و رغبت نداشت غفلت می ورزید. به طوریکه مردم از او نا امید نمی شدند. همواره خود را از سه چیز دور می داشت: جدال، پرحرفی، گفتن مطالب بی فایده. و نسبت به مردم نیز از سه چیز پرهیز میکرد: هرگز کسی را سرزنش نمی کرد وعیب نمی گرفت، عیب مردم را جستجو نمی کرد و سخن نمی گفت مگر در جایی که امید صواب در آن داشت.
هنگام تکلم چنان حاضران را تحت تاثیر قرار می داد و جذب می کرد که از هیچ کس نفس شنیده نمی شد و چون سکوت می کرد آنان سخن می گفتند. دوستان در حضور آن حضرت با یکدیگر روی مطلبی نزاع نمی کردند. اگر کسی در محضر پیامبر صحبت می کرد همه ساکت می شدند تا سخنش پایان یابد، و صحبت شان در محضر پیامبر به نوبت بود. از هر چه اهل مجلس می خندیدند ایشان نیز می خندید و آنگاه که ازچیزی تعجب می کردند ایشان نیزمتعجب می شد و در مجلس همچون یکی از اصحاب بود .

براسائه ادب و بد رفتاری شخصی غریب در پرسش و گفتار صبر می کرد و موقعی که اصحاب درصدد جلب شخص مزاحم بر می آمدند، می فرمود وقتی حاجتمندان را دیدید به آنان کمک کنید و درصدد رفع حاجت آنها برآیید. هرگز ثنای کسی را نمی پذیرفت مگر آن که ثنایش برای تشکر از آن حضرت باشد. هرگز کلام کسی را قطع نمی کرد مگر آن که کلامش از حد مشروع تجاوز نماید. که درآن صورت با گفتن و نهی کردن و یا برخاستن کلام او را قطع می نمود.

منبع:
برگرفته از کتاب درسهایی از زندگی پیامبر نور و رحمت نوشته آیة الله مهدی حائری تهرانی


پایگاه قرآنی کلام الهی





نوع مطلب : سیره اخلاقی پیامبر اسلام، 
برچسب ها : سیره اخلاقی رسول خدا، رفتار حضرت محمد با دوستان و همنشینان، پایگاه قرآنی کلام الهی،