مراعات حال دیگران در سیره پیامبر اسلام

چهارشنبه 1 آذر 1391
رسول خدا(صلى الله علیه وآله) مظهر رأفت الهى و نسبت به مؤمنان «رؤوف و رحیم» بود، این رأفت و رحمت، در موارد بسیارى از رفتار و سیره اش متجلّى بود، حتّى در نماز و خطبه و سخنرانى.

به فرموده امام على (علیه السلام):

«كانَ اخَفَّ النّاسِ صَلاةً فى تَمام وَ كانَ اَقْصَرَ النّاسِ خُطبةً وَ اَقَلَّهُمْ هَذَراً».(1)
(در نماز جماعت و جمعه) در عین حال كه نمازش را تمام و كمال مى خواند، نمازش از همه سبك تر و خطبه اش از همه كوتاه تر بود و حرف هاى بیهوده و بى ثمر در سخنانش نبود.

گاهى كه در نماز صداى گریه كودكان به گوشش مى رسید، نماز را سریع تر مى خواند و به پایان مى برد تا مادر آن كودك، به فرزندش برسد. رسول خدا(صلى الله علیه وآله)با آن كه اغلب، نمازهاى مغرب و عشاء را با فاصله مى خواند، ولى گاهى در سفرها، یا در شب هاى بارانى، یا آنگاه كه كارى فورى داشت، مغرب را دیر و عشاء را زودتر مى خواند و بین دو نماز جمع مى كرد و مى فرمود: هر كه رحم نكند، به او رحم نمى شود:

«مَنْ لا یَرحَمُ، لا یُرحَمُ»(2)


پی نوشت ها: 1) سنن النبى، ص 45.
2 . همان، ص 248.





نوع مطلب : سیره اخلاقی پیامبر اسلام، 
برچسب ها :